ผมขอมาบ่นในนี้หน่อย เนื่องจากเซงกะ ตัว เองมากๆๆๆ ผมได้รู้จักกะคนคนนึง เขาดีมากๆๆๆ ดีทุกๆๆๆอย่าง เหมือนดั่งปราสาทที่สวยงาน1ปราสาท เมื่อผมได้เห็นเขาดีขนาดนั้น ผมก็ต้องทำไห้ตัวเองดีเท่าเขา ผมเลยค่อยๆๆๆเปลี่ยนเเปลงตนเอง เหมือนการรวบรวมเม็ดทรายที่สวยงาม เพื่อที่จะก่อสร้างปราสาทซักหลัง ก่อกำเเพงประตูไห้เป็นดั่งฝัน ก่อนที่ผมจะได้เห็นทุกอย่าง ก่อนที่ฝันที่ฉันทุ่มเท น้ำทะเลก็สาดเข้ามา ไม่เหลืออะไรเลย เเหลกสะหลายลงไปกับตา เหลือเพียงทรายที่ว่างเปล่า เหมือเธอมาจากฉันไป ปราสาทที่กำลังจะเสร็จก็ต้องพังลงไปกับตา ทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทุ่มเท ก็สลายหายไปไม่เหลืออะไรเลย เหลือเพียงฉันคนเดียว จากเคยมีความฝัน ไร้กำลังจะสร้างไหม่ไห้เหมือนเดิม ทีละเล็กทีละน้อย ที่ผมคอยสะสมความดี มีไห้เธอเท่านั้น ก่อเป็นความเข้าใจ เเต่งเติมความหมายด้วยกัน คอยถึงวันที่รอเธอก็มาพลันจากฉันไป จะไห้เอาเเรงพลังจากไหนไว้เติมฝัน จะเอาวันเเละคืนจากไหนไห้พอทำใจ ..ไม่เหลืออะไรเลย ไม่เหลืออะไรเลย... เหลือเพียงใจที่ว่างเปล้า คงต้องสิ้นหวังเเล้ว ไม่รู้จะทำอะไรดีดี ไม่รู้จะทำไปเพื่ออะไร ทำไปก็ไม่รู้ได้อะไรเลย หมดเเรง หมดทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะเธอคนเดียวที่เปลี่ยนเเปลงฉันไห้เป็นคนที่มีคุนค่าได้ เเต่ก็ทำไห้ฉันนั้นหมดคุณค่าได้ อยากจะมีใครคอยช่วยฉุดไห้ฉันที่อยู่กับความหมดหวังซะที